Η τέχνη και ο πολιτισμός δεν είναι ουδέτερα και απαλλαγμένα από ιδεολογίες και κυρίαρχες αντιλήψεις. Στο σχολείο αποτελούν αντικείμενο επιλογής. Η θεσμικά επικυρωμένη μορφή τους προκύπτει ως αποτέλεσμα μιας αναπλαισίωσης, που τα εντάσσει στη συνολική «λογική» της εκπαιδευτικής κοινωνικοποίησης, αποκαθιστώντας την εσωτερική συνοχή του αναλυτικού προγράμματος. Έτσι, οι επισκέψεις σε συγκεκριμένα μουσεία, οι ακροάσεις και η χρήση συγκεκριμένων μουσικών ιδιωμάτων, η επιλογή θεατρικών έργων για τους μαθητές ή τα εικαστικά παραδείγματα  κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος έχουν τη σφραγίδα του κυρίαρχου λόγου.